İNSAN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İNSAN etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Aralık 2015 Çarşamba

365 SAYFALIK KİTABIN SON VE YENİ SAYFASI : YENİ YIL

  365 sayfalık bir kitabın daha sonuna geliyoruz. Az değil 365 sayfa… Sayfalar arasında tek tük gülümsetip sevindiren olaylar dışında hep şiddet hep vahşet dolu bir kitabı bitirmek, kapağını kapatmak yeni bir sayfaya geçmek hiç de kolay değil.

   Okuyanların kafasında takılan cevapsız sorular cevaplanana kadar yeni bir sayfaya geçilse bile o yeni sayfa o kitabın bir sayfası olacak. 2015 yılında benimde herkes gibi kendi bakış açımla okuduğum 365 sayfalık kitaptan o sondaki yeni sayfaya taşanlar;

*Ataerkil bir toplumda kadının değeri hala anlaşılmadı ve 271 kadın Erkek Şiddetinin Kurbanı oldu.

* savaş zamanlarından kalma diye bilinen sokağa çıkma yasağı, Güneydoğu’da dört ayda 52 kez ilan edildi.

*Hrant  Dink cinayetindeki kamu görevlilerin ihlalini belgeleyen iddianame üçüncü seferinde Başsavcı tarafından onaylandı.

*Diyarbakır Barosu Başkanı Tahir Elçi Sur ilçesinde basın açıklaması yaparken çıkan çatışmanın ortasında kalarak hayatını kaybetti. Çatışmadan önce operasyon ve çatışma istemediğini söyleyen Tahir Elçi’nin sözleri ise çatışmanın sesleri altında ezildi.

*Terör örgütüne yardım ve casuslukla suçlanan Cumhuriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Can Dündar ve Ankara Temsilcisi Erdem Gül Mit soruşturması kapsamında tutuklanarak Silivri Cezaevine kondu.

*Suriye’nin Bayırbucak bölgesinde Türkiye’nin sınırı yakınındaki bir savaş uçağı, Türk hava sahasını ihlal ettiği gerekçesiyle angajman kuralları çerçevesinde vurularak düşürüldü.

*Suriye’de savaştan kaçanların sayısı 4 milyon 185 bini geçti. Bu 4 milyon 185 bin mültecinin 2 milyon 207 bini Türkiye’ye sığındı.

*7 Kasım ve 1 Kasım seçimleri arasında askıya alınan çözüm sürecinde artan terör olaylarında 167 şehit verildi.

*1 Kasım seçimlerinde 54 milyon seçmen 175 bin sandıkta oy vermeye gitti. CHP 25.31, MHP 11.90, MHP 10.75 , AKP ise 49.48 oranında oy alarak seçimden tek parti olmanın zaferiyle çıktı.

*Koza ve İpek Grubuna bağlı 22 şirkete kayyum atanmasının ardından kanalların yayınına müdahale edildi. Mecidiyeköy’deki kanal binasına polis baskını yapılarak yayınları durduruldu.

*Ankara da 10 Ekim de gerçekleştirilen “Emek Barış Demokrasi Mitingi Tren Garı önünde patlayan bombayla gölgelendi. Birçok kişi yaralanırken 103 kişi de hayatını kaybetti.
*Sanat dünyasından, sanatçıdan yazardan ve politikacıdan birçok vefat haberi geldi. Gazeteci Çetin Altan, 12 Eylül’ün Mimarı Kenan Evren, Dokuzuncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel, Zeki Alasya, Levent Kırca, Kayahan, Yaşar Kemal, Müzeyyen Senar aramızdan ayrıldı.

   Bunlar gibi binlece insana, insanca yaşama yakışmayan şiddet vahşet, iz bırakan üzücü olayların yanı sıra az da olsa sevindiren olaylarda gerçekleşti.
*Eskişehir’de bir kafeden aldığı kediyi öldüren ve bu vahşeti sosyal medyadan paylaşan üniversite öğrencisi 3 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Türkiye de ilk kez bir hayvana zarar veren bir insan hapis cezası almış oldu.
*Almanya’nın Bınn kentinde gerçekleşen Unesco, 39.cu Dünya Miras Komite Toplantısında Efes Antki Kenti ve Diyarbakır Surlarıyla Hevsel Bahçeleri “Dünya kültür Mirası” Listesine alındı.

*Çalışmalarını ABD’de sürdüren Mardin Doğumlu genetik bilimci Prof. Dr Aziz Sancar bu yılki Nobel Ödülüne layık görüldü. Sancar, Tomas Lindahl, Paul Modrich ile Dna onarımı alanındaki çalışmalarıyla ödülü paylaştılar. Sancar 19 Mayıs’ta Türkiye’ye gelerek ödülünü Anıtkabir’e bırakacağını söyledi.

  2015’ten 2016’ya doğru 365 sayfalık kitabın son sayfasını çevirirken en büyük dileğim, ilerlememize katkısı olan güzel haberlerin sayılamayacak yazılamayacak kadar çok olması, şiddet vahşet ölüm haberlerinin ise bir elin parmakların sayısını geçememesi…   
  İnsana yakışan insanca huzur ve barış dolu bir yeni yıl dileğiyle mutlu yıllar… J


GREENSEA 



10 Aralık 2015 Perşembe

İNSANI BİLMEK HAKLARINI BİLMEKTİR

   1948 yılında kabul edilen “İnsan hakları Evrensel Bildirgesi” insanların doğduğu andan itibaren sahip olduğu kişisel hak ve özgürlükleri korumayı amaçlar. BM şekillendirdiği şekilde insan hakları altı temel sözleşme ile temellenir. Bu sözleşmeler; Medeni ve Siyasi Haklar Uluslararası Sözleşmesi, Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslar arası sözleşmesi, İşkenceye Karşı Sözleşme, Irk Ayrımcılığının Önlenmesi Sözleşmesi, Kadınlara Karşı Ayrımcılığın Önlenmesi Sözleşmesi ve son olarak Çocuk Hakları Sözleşmesi’dir.

   Bu İnsan Hakları Evrensel Sözleşmesi ve onu temellendiren altı sözleşme bütün dünya ülkelerinde insan hakları sorunu olduğu göz önüne alınırsa hayati bir öneme sahiptir. Bu hayati öneminden dolayı, insan hakları ihlallerinin önlemesi her ne kadar belli bir anlaşma ile yerine getirilmesi gereken kurumsal bir görev gibi gözükse de aslında görevden çok her bireyin insanca bir yaşam sürebilmesi için gerekli olan temel ihtiyaçlarından birisidir.

   67.ci yıldönümünü kutladığımız İnsan Hakları Evrensel Bilgesi, görüldüğü gibi insanların insanca bir hayat sürebilmeleri için uzun süren mücadeleler sonucunda imzalanmıştır. Bildirgenin evrenselliği; tüm insanların insan oluşlarından ötürü ırkına, rengine, cinsiyetine, dini ve siyasi görüşüne bakılmaksızın tüm hak ve özgürlüklerden faydalanışını savunmasındandır. Yani başka bir deyişle, bu bildirge; tüm dünya devletleri tarafından ortak değerler olarak kabul gören insan ilkelerini yansıtır.

  Aradan geçen 67 yıldan sonra bile bu bildirge evrenselliğini ve insanlar için temel   ihtiyaç olma özelliğini aynen korumaktadır. Dürüst olmak gerekirse, gelişen ve değişen dünyanın, hayatın içinde geçen zamanla birlikte bu bildirgeye, ihtiyacın daha da arttığı gözler önündedir. İhtiyaç duyulan bu bildirgenin savunduğu insan haklarını korumanın ilk koşulu şüphesiz ki, insan haklarının ve tek tek hakların neler olduğunu bilmek ve gerçek anlamlarıyla kavramaktır.

   İnsan hakları ihlalleri bilmemekten ve gerçekten kavrayamamaktan doğmaktadır. İhlallere son verebilmek için, insan olmanın ne demek olduğunu bilmek, bildikten sonra ise kendini önce kendine sonra da çevremize insan olarak ilan etmek gerekmektedir. İnsanın ne olduğunu bilmesi ve kendini kendine ve çevresine insan olarak ilan etmesiyse felsefenin alanına girmektedir. Felsefe, tıpkı İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi gibi insanı temel almasının yanı sıra insanın /insanlığın onurunun nerede tehlikeye düştüğünü gösterebilecek bakış açısını kazandırma özelliğini taşımaktadır.  Yaygın ama bulanık insan hakları kavramını kavramak ve uygulamak için felsefeden filozoflardan faydalanırsak insan haklarını gerçek anlamıyla kavrayabilir ve ihlalleri yok denecek kadar azaltabiliriz.

   Bizlerin, insanca özgür eşit bir hayat sürmemiz içim hazırlanmış olan bu Evrensel Bildirge’ye ve tabiî ki haklarımıza sahip çıkmak yine her şey de olduğu gibi biz insanların elinde… Yaşadığımız hayatın, varlığımızın, haklarımızın sorumluluğunu alarak yaşadığımız /  yaşayacağımız Dünya İnsan Hakları Günümüz kutlu olsun J


GREENSEA 




29 Temmuz 2015 Çarşamba

AİDİYET VE ÖZGÜRLÜK

Biz dediğimiz nedir? Aidiyetini hissettiğimiz toplum galiba. Bu futbol takımı da olabilir, facebook grubu da, sülale de, parti de, cemaat de, halk da.
Aidiyet bir ihtiyaçtır bu açık gerçek. Ancak insan varoluşunu bu aidiyet üzerine kurarsa bu çok ciddi sorundur. Sürünün bir parçası olmak insan olmanın önüne geçer bu durumda. Sürünün bir parçası olan, sürüden ayrı yaşayamayan, kendini sadece bu aidiyet ile ifade eden bir insan özgür olabilir mi?
Özgür olmayan insanın vicdanı da özgür değildir. Sürü nereye götürürse oraya gider, dolayısı ile bir ahlak anlayışı da geliştiremez. İşte şiddetin başladığı yer.
Özgür insan, farkındalığını keşfetmiş varoluşunu bu farkındalık, bilinç üzerine kurmuş olan insandır. Özgür insan, sürünün kullanışlı bir parçası olmayı kabul etmez. Çünkü bir dine, bir partiye, bir millete, bir ülkeye varlığını sunmaz. Özgür insan yaşadığı çevreyi, toplumu, insanlığı, dünyayı bütün olarak anlamaya çalışır.
Özgürleşmek için bilme sürecinden geçmeden çocukluğunuzdan itibaren zihninize doldurulan kimlik, inanç, aile, sülale ve başkaları hakkındaki ön yargılar; ezeli düşmanlıklar, ezeli dostluklar gibi bilgilerden, dogmalardan kurtulun diyor Jiddu Krishnamurti.
Özgür birey olabilmeyi başarmak gerek. Bunun için sürüden uzaklaşmayı becerebilmek, yalnız kalabilmek, düşünmek gerek.”
 
Carl Gustav JUNG
https://svetlena87.wordpress.com/
 
 

İNSAN YAZDIĞI ŞEYDİR

İNSAN YAZDIĞI ŞEYDİR
İster olağanüstü olsun, ister sıradan ve tekdüze, ister kendimiz yaşamış olalım, ister başkası bir yaşamı oluşturan edimlerin, düşünce ve duyguların eksiksiz bir dökümünü çıkarmak neredeyse olanaksızdır. Ölmüş bir kişinin yaşamöyküsünü yazmaya çalıştığımızı düşünelim: elimizin altında bu kişiye ilişkin sayısız belgeler vardır, kendisini tanımış olanların yazılı ve sözlü tanıklıkları vardır, ama işe kesinlikle nesnel kalmak kararıyla giriştiğimiz zaman bile, ancak kişiliğimizin sınırları içinde nesnel olabilmemiz bir yana belgeler ve tanıklıklar bir yaşamın, bu yaşamı yönlendirmiş olan tüm edimlerin, duyguların, düşüncelerin, kimi zaman kişinin kendisinin bile kavrayamadığı tutkuların yanında çok az şeydir:Bir takım boşluklar kalır her zaman.
Kişi kendi yaşam öyküsünü yazmaya giriştiği zamanda durum fazla değişmez. Yalnızca öznelliğe yargılı olduğumuz için değil, belleğimiz bizi bir zamanlar sevinçten yada acıdan çılgına döndüren olayların anısını bile yavaş yavaş sildiği yada değiştirdiği, bugünkü konumumuz dünün mutluluğunu pişmanlığa, acısını dinginliğe dönüştürdüğü bir de yaşadıklarımızı her zaman gereğince kavrayamadığımız için: Yaşamımız kendimiz için bile boşluklar sunar; ne yaparsak yapalım, dolduramayız.
Öyleyse geçmişi yeniden kurma çabasından vazgeçmek mi gerekir? Hayır, bu yöndeki çabalarımız hiçbir zaman bitmemiştir, biteceğe de benzemiyor.
YAPITIMIZ MI YAŞAMIMIZIN ÜRÜNÜDÜR, YOKSA YAŞAMIMIZ MI YAPITIMIZIN ÜRÜNÜDÜR?
İnsan yaptığı şey ise, aynı zamanda da yazdığı şeydir.
TAHSİN YÜCEL

İLETİŞİMDEKİ DÜĞÜM "EGO"

Hayat yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır der C. Pavese. İnsan hep kendini arar, arayışını yanlış yerlerde sürdürür bilinçsizce. İnsan, kendi olmak istediğini, kendini aradığını sanır kendini aldatır, kendine aldanır. Aldanmak, aldatmak kestirmeden kolayca ulaşacağımıza inandığımız sahte kimliğimize ulaştırır bizi. Çünkü insanın gerçek tarafı olduğu şey değil, olmak istediği şeydir. Kendini olmak istediği şey haline getirmek kendini aramak değildir. Tam tersine kendini, kendinden başka yerlerde aramak kestirmeden gidiyoruz sanır iken bambaşka biri olmaya giden taşlı yokuşlu bitip tükenmeyen sonu görünmeyen yollarda dolaşan bir gezgin yapar bizi. Sonunda yorgun düşeriz yollarda. Biraz dinlenir tekrar bir arayış içine gireriz, bu kaçılmazdır.

Bir önceki arayış denememizin yorucu ve sonuçsuzluğu karşısında daha dolambaçlı yollara saparız. Çıkmazlara girer yine girdaplarda kayboluruz. Hala olmak istediğimizi aradığımız içindir o çıkmazlar. Peki ya niye bir öncekinden daha dolambaçlıdır yolumuz? Dolambaçlı olması bizim kendimizi başka insanlarda aramızda gizlidir. Bazen bulduğumuzu da sanırız kendimizi. Ama yine sadece kendimiz gibi sandığımız olmak istediğimiz ama kendimizden çok uzak, belki de en uzakta olan biridir bulduğumuzu sandığımız.

Belki de gizliden gizliye gerçekten kendimizle yüzleşmeye, kendimizle iletişim kurmaya korkuyor olabilir miyiz? Korku küçümsenecek bir olgu değildir gayet insancıldır. Ama eğer ki bu korkumuz bizleri iletişimsizlikler içinde yaşamaya zorluyor ve bu toplumsal bir hale geliyorsa artık sadece korkudan ibaret değildir, bulaşıcı ölümcül bir hastalık halini almıştır.

Önceleri zararsız gibi gözüken kendi kendimizle olan iletişimsizliğimizi hastalığın henüz belirti göstermeyen evreleri ile eşdeğerdir. Kendisi ile iletişimi kuramayan insanlar zamanla karşılıklı olarak birbirleriyle de iletişim kuramaz hale gelecek, iletişimsizlik sebebi bilinemeyen ölümcül sancılı hastalıklar gibi toplumsal bir boyuta ulaşacaktır.

Kendimizle yüzleşmeye karşı duyduğumuz korku bizleri başkaları üzerinden kendimizi bulma yoluna iter. Belki daha dolambaçlı uzun çıkmazlarla dolu yollarda ilerlememiz gerekir ama doğru yolu bulmamız kendimize ulaşmamız tamamen imkansız değildir. Bu noktada önemli olan kendimizi aradığımızı unutmadan arada bir hatırlamak, daha önceki başarısız denemelerimizdeki gibi bir başkası haline gelmemektir. Karşımızdakilerle doğru iletişimi kurmak bizi tekrar bir başarısız denemeden, bir başkası haline gelmekten kurtaracaktır.

Nedir bu doğru iletişim? İletişimi sağlayan sözcükler, sözcüklerin gücü, insanların kendilerinden bile gizledikleri hedefleri olan ilişki kurma ve ilişkileri güçlendirmenin en önemli faktörüdür. Karşılıklı olarak kullandığımız sözcükler, tarafların birbirini tam olarak aynı şekilde algılayamamasıyla sonuçlanabilir. Bu gibi durumlarda sözcüklere destek niteliğinde söyleyiş tarzımız öne çıkar. Söyleyiş tarzımız karşımızdaki insanlarda dinlendiklerini, umursandıklarını hissettirmelidir. Dinlemek anlamayı, anlamak anlayışı, umursamayı, paylaşımı ve öğrenmeyi doğurur. Bu öğeleri temelinde barındıran iletişim, güçlü, sağlıklı bir iletişimi oluşturur. Böyle bir iletişimin son halkası olan güven ise kendiliğinden oluşmuş olur. Güvenin oluştuğu iletişimler de görünmez bir bağlılık vardır. Bağlılığın kazanıldığı iletişimlerde ise ortaya “empati “ çıkar. Empati, karşındakinin yerine kendini koymak diye açıklansa da ilişkilerde sihirli bir etkisi vardır. Bu sihirli etki anlayış ve anlaşılma duygusunu güçlendirir.

Sözcüklerin gücünü belirleyen faktöre de değinmek gerek. Yapaylıktan uzak, dürüst açık sözcükler iletişimin olmazsa olmazıdır. Sözcüklerin gücü doğruluğundan açıklığından gelir. Küçüklüğümüzden itibaren çok açık olmamız öğretilmemiştir. O zamanlardan bu zamana gelen etkilerle birlikte karşımızdakilerin müneccim gibi açıkça söylemek isteyip söyleyemediklerimizi tahmin etmelerini bekleriz. Tahminlere bırakılan iletişimler birçok yanlış anlaşılmalara gebedir. Karşımızdakilerle tahminlere kalmadan iletişim kurabildiğimizde, kendimizle de kuracağımız iletişimin yolu açılmış olur. Önemli olan açık net dürüst olmayı öğrenmektir. Karşımızdaki insanlardan zayıflıklarımızı, kırılganlıklarımızı saklamadan, egomuzu devre dışı bırakarak, kuracağımız her iletişim içimizdeki kendimizle yüzleşme korkumuzu azaltacak zamanla yok edecektir. Hayat boyu sürdürdüğümüz arayışımız zayıflıklarda ve bu zayıflıklara karşı duran “egomuz da” gizlidir. Egomuz, kalın bir duvar gibi gerçekte olduğumuz kişinin görülmesini engeller, kendini çok seven ikinci plana düşmek istemeyen, yok olmaktansa ölesiye korkan egomuz dürüstlüğün en büyük düşmanıdır. Egomuz ikinci gizli kişiliğimizdir. İçimizle, karşımızdaki insanlarla iletişimdeki en büyük engel, en büyük savunma ego savunmasıdır. İçerde veya dışarıda bu savunmayı çökerttiğimizde, zayıflıklarımızı kabul ettiğimizde, onları sözcüklere dökebildiğimiz anda artık kendimizi bulmuşuz demektir.

Egomuz göründüğü kadar kocaman aşılamaz bir kişilik değildir onu büyüten bizleriz küçülten ve yok eden de neden biz olmayalım. Kendimizle ve insanlarla şeffaf, açık, net olarak ölümcül ama öldürmeyen iletişimsizlik hastalığından da toplum olarak kurtulmayalım…
GREENSEA-OKYANUS GÖK


İNSANI DÜZELTİN DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELİR

Eşimin söylediği çok güzel bir söz var; Annelik ve babalık doğuştan gelen bir yetenek değildir, çocuk doğrduğunuz zaman anne ve baba olmuyorsunuz. Annelik ve babalık sonradan öğrenilen, sonradan edinilen bir yetenek.Ve pek azımızda olduğuna inanıyorum kendi adıma ne yazık ki... Belki de ondan dolayıdır Türkiye'de yaşanan onca çarpıklık...Ondan dolayıdır Türkiye de kadına ve insana onca şiddet... Ondan dolayıdır sen sus aptal diye çocukların kafasına vurarak yetiştirdiğimiz çocukların üç gün sonra trafik de öndeki arabaya çarptıktan sonra arabanın şöförüne girişmesi...Yada trafikte silah çıkartıp öndeki arabanın şöförünün vurması... Şiddet her zaman şiddeti getirmiştir...Çocuklar her zaman ilgi ister,alaka ister, sevgi ister hepsinden ötesi... Adamın biri bütün haftanın yorgunluğundan sonra pazar sabahı eline gazetesini alır.Ve tüm gün miskinlik yapıp, evde oturacağını düşünürken oğlu koşarak içeri gelir.Sinemaya ne zaman gideceklerini sorar. Baba da oğluna söz vermiş olduğunu hatırlar. Ama hiç dışarı çıkası yoktur bu yüzden bir bahne uydurmaya karar verir.Baba, gazatenin promosyon olarak dağıttığı dünya haritasını gözüne kestirir. Ve dünya haritasını küçük parçalara ayırır ve oğluna dönüp, "Bak evlat eğer bu haritayı düzeltip tek parça haline getirebilirsen seni sinemaya götürürüm der ve içinden de oh be kurtuldum en iyi coğrafya profesörü de gelse bu haritayı eski haline getiremez diye geçirir. Aradan 10 dakika geçtikten sonra oğlu koşarak gelip; Baba baba, haritayı düzelttim artık sinemaya gidebiliriz dediğinde adam önce inanmaz ve görmek ister, gördüğünde de şaşkınlığını gizleyemez.Bunu nasıl yaptı ya diye içinden geçirirken, oğluna nasıl yaptığını sorar; Çok kolay baba, bana verdiğin haritanın arkasında bir insan fotografı vardı insanı düzeltince Dünya kendiliğinden düzeldi diye cevap verir çocuk. O yüzden bu suçlar nasıl düzelir diye çok fazla düşünmeyin. İNSANI DÜZELTİN DÜNYA KENDİLİĞİNDEN DÜZELİR..

GEVEZEDEN HİKAYELER 3

KARAKTER

Kendinle başbaşa kalmak... Dünya üzerinde her tür insan var. İyi, çok iyi, kötü, çok kötü, hem iyi hem kötü... Kendimle başbaşa çok kaldım. Roman okuyup kahvemi yudumlarken. Okuduğum romanlardan karakterler seçtim kimisini çok sevdim kimisini az sevdim. Az yada çok sevmemin kendimle bağlantılı olduğunu öğrendim daha çok küçükken tabiki şimdiki yaşıma göre. Ki yaşımı henüz söylemeyeceğim. Sakladığımdan değil. Bugünkü yazma sebebimin yaş konusu olmamasından... Her neyse az sevdiğim roman karakterleri benim bazen kendimde sevdiğim veya sevmediğim yönlerimi gösterdi bana. Beni kendime tanıttı yüzleştirdi bir ayna misali. Çok sevdiklerim ise tamamen ben değildiler. Olmak istediğim karakterdiler. O karakter gibi olmak istediğim için, roman karakteri de olsa gerçek hayattan alınıp yazılmış olabileceğinden sevinirdim. Sevmediğim bir yönümün istersem tıpkı bir yazarın karakter yaratması gibi bende sevmediğim yönümü daha iyi hale getirebilirdim. Getirebileceğime olan inancımı güçlendirir daha iyi hisseder ve çabalardım. İster roman karakteri olsun, ister bir dizi veya filmde oynayan bir karakter veya gerçekten hayatın içinde kanlı canlı tanıdığınız yakın veya uzak bir tanıdık hepsi bir öykünün birşeylerin yaşanmışlıkların etkisiyle oluşmuş karakterler... Kitaplardaki veya dizilerdeki karakterlerden çok da farklı değil gerçek hayattaki karakterler... Belki de dizi ve kitaplardaki karakterlerler yazmadan önce daha ince düşünüldüğünden kusurlu da olsalar gerçektekinden daha az kusurlu veya daha az kusurlu gibi gösterilebilecek ayarlamaları mümkün kılıyorlar ve bu yüzden biz insanlara gerçekte tanıdığımız insanlardan daha çok şey öğretip yol gösterebilirler iyi anlamda da kötü anlamda da... İnsanlara ihtiyacımız olabilir insanız sonuçta.. İnsan, insanın cehennemi olabilir Sartre'ın dediği gibi ama cenneti de olabilir... Hep de kötümser olmamak lazım. Ama belki de Sartre haklıdır.. Kitap ve dizi film karakterleri daha çok insanın cenneti olmaya, gerçek hayattakilerse cehennemi olmaya yatkındır... Çünkü gerçekte kitap ve dizilerdeki gibi karakterin üstünden geçmeye ve analiz etmeye vakit yoktur....
GREENSEA-OKYANUS GÖK