KİTAP etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
KİTAP etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Temmuz 2015 Çarşamba

UYUMSUZ DEFNE KAMAN'IN MACERALARI "SU

  Buket Uzuner'in Uyumsuz Defne Kaman'ın Maceraları "SU" 'dan alıntılar.... Mekan olarak sadece Kadıköy de geçen bir kitaptan masal tadında paylaşımlar :)
1)Sıcak bütün diktatörlerden daha zalimdir

2)İnsanların birbirlerini kolayca ve çabucak yargıladığı, kimsenin kimseye ayıracak vaktinin olmadığı, gözlerin sadece bayram etmekiçin baktığı, dünyanın bir "körler ülkesine" dönüştüğü, acının ve sevginin pazarlandığı zamanlarda yaşadığını fark etmek, hangi yaşta olursa olsun, yaşlanmaya başlamaktır.

3)Dünyanın herhangi bir yerinde 25 yıl kadar yaşamış biri, cehennemin bu dünyada olduğunu artık öğrenmiş, insanlık tarihi boyunca insanın en büyük düşmanının yalnızca insan olduğunu da çoktan fark etmiş olmalıdır.

4)Ey hala zamanını ve parasını okumaya ayırmakta direnen başımın tacı; onurlu, özgür ve eşitlikçi bir geleceğe dair hayalleri umutları olan biricik Okur! Bu kitabı eline aldığın andan itibaren hem artık onun hikayesinin içine girmiş bulunacak, hem de bittiğinde artık eskisi gibi olmayacaksın!

5)Öyle herkesin anlattığı gibi dağınık, duvarlardan ve yerlerden insanın üstüne kitaplar devrilecekmiş kaygısı veren, kasvetli, loş bir yer değildi.Binbir emek ve güçlükle, kurduğu güzel sahaf dükkanı. " Ne münasebet canım, abartıyorlar işte.Bu dükkanda herşeyin kendi içinde mükemmel bir düzeni var!" diye sitemli gülümserdi Semahat, insanlar kendi dükkanı hakkında böyle şeyler söylediklerinde. Onun sadece "dükkan" diye andığı yer bir kitapçıydı, ama öyle herhangi bir kitapçı değil, artık pek kimsenin umrunda olmasa da bir sahaf dükkanıydı. Eskiliği; bir zamanlar en az bir kişinin okuduğu, gözlerinden zihnine düşünce ve duygular aktarmış oluşundan değerli, kimbilir hangi hayatlara kaç kere eşlik etmiş, görmüş geçirmiş kitaplardan meydana gelen on binlerce "söz dünyasının" ev sahibiydi. Bu yüzden yıllardır gurur duyarak işlettiği kitapçı dükkanı için "elden düşme kitapçı" deyimini hiç kullanmaz ve sevmezdi.Onun için her birinin kendi hayatı ve anıları olan kitapları şimdi yeni hayatlara hemde uygun fiyatla uğurlayan bir çeşit "büyükler için oyuncakçı" ya da "hayal dükkanı" sahibi olmak demekti. Sahaf Semahat kendini böyle görür, böyle mutlu olurdu. Dükkandaki 25.000'den fazla kitabı çocuğuymuş gibi sever ve tek tek tanırdı. Çoğu arkadaşı olan müşterilerine ve komşu esnafa sık sık "kitap ve hayvan sevmeyen insana güvenemem! " derdi gülümseyerek.Gülümserdi, en sitemli ve üzgün zamanlarda bile hep gülümserdi sahaf Semahat. Bu yüzden gülümsemesine artık hüzün bulaşmıştı. Kalplerini gülümseme maskesi arkasına saklayarak daha fazla kırılmaktan korumaya çalışanlar bir gün artık sahiden gülümseyemediklerini fark ederler. Çünkü artık gülüşün gerçek dürtüsünü ve rengini unutmuş, böylece yitirmişlerdir. Unuttuklarımızı yitiririz! Ancak daha önce incinmiş olanlar, hüzünlü bir gülüşün arkasına saklanarak güvende olmayı tercih ederler çoğunlukla...

6)Tesadüfen okuyup büyülendiği güzel bir sözün, aslında Kutadgu Bilig'den sadece bir beyit olduğunu öğrendiğindekendi cehaletinden utanarak peşine düştüğü ve artık başucu kitabı yaptığı bu " Mutluluk Bilgisi Kitabı", Sahaf Semahat'in kıymetlisiydi. Henüz sahafa düşmeyen Kutadgu Bilig'in tam metni özenli bir baskıyla yayımlanınca Sahaf Semahat, istisnai bir hareketle, dükkanından çıkıp yeni kitap satan bir kitapçıdan kendine bir tane almıştı. İlk nüshası Uygur Alfebesiyle Türkçe yazılmış, Türk edebiyatının ilk yazılı eserlerinden olan , okullarda üstünkörü okutulup, çoğunlukla dalga geçilen bu eserin birçok beyiti, her okuyuşta Semahat'ın ya içini rahatlatır veya saflık ve iyiliğiyle onu hüzünlendirirdi. Ancak ister rahatlatsın, ister hüzünlendirsini özellikle geceleri dükkanında tek başına Kutadgu Bilig okurken, sanki mutluluk bilgisinin yazarı Yusuf Has Hacib ile karşılıklı çay içerlermiş gibi bardağını onun şerefine kaldırıp havada hayalen tokuşturur, onu gülümseyerek başıyla selamlardı.Yusuf Has Hacib de Semahat'e karşılık verir, bazen dertli, bazen bilge, bazende çapkınca gülümserdi. Onlarınki, kitap kurtlarının yalnızken sık sık sevdikleri yazarlarla yaşadıkları çok özel bir dostlukla aşk karışımıydı. Sahaf Semahat, memleket veya dünya hallerine üzüldüğü bir gün, Has Hacib ona, "Bilgili insan bu kaygı içinde nasıl kahkaha atar/ Ey bilgisiz, sen dağ keçisi gibi debelen dolaş" der, geçmişinde sır olarak sakladığı o uğursuz olayı hatırlayıp içi yandığı başka bir gün ise, " Bu dünya itimada şayan; vefasız ve dönekhuyludur/ Ey akıllı insan ondan uzak dur, uzaklaş" derdi. Para ve iktidar hırsıyla halklarına eziyet eden yöneticilere kızdığı bir sonraki gün de, " Binlerce sene yaşasan bile, sonunda nihayet öleceksin/ Dünyayı ne kadar toplasan da bir gün çekip gideceksin" derdi. Kuşkusuz bunun gibi bilgece sözleri farklı biçimlerde söylemiş pek çok güzel insan gelip geçmişti dünyadan, anck hiçbiri bu sözlerini topladığı kitabına "Mutluluk Bilgisi" adın vermemişti.Daha sonra " devlet" sözcüğünün "mutluluk" ve "kut" anlamı da taşıdığını öğrenince, Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti olduğu yıllarda İstanbul'a verilen "Der-i Saadet" adının " Mutluluk Kapısından çok "Devlet Kapısı" olarak kullanıldığını anlamıştı. Zaten Kanuni Sultan Süleyman'ın ünlü sözü " Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi " de geçen devlet de mutluluktu. 1070'de yazdığı bu müthiş kitapla Yusuf Has Hacib, unutulduğu köşesinde devleti yönetenlerin en başta halkın mutluluğunu sağlamakla yükümlü olduğunu, iktidara ve halka bin yıldır hatırlatmayı sürdürüyordu. Halkını mutlu, kutlu, devletli ederek iktidarını korumanın yollarını tadına doyulmaz bir dille anlatan kitabını lafı hiç dolaştırmadan "Mutlu Olmanın Bilgisi" olarak adlandıran Yusuf Has Hacib, bu yüzden Sahaf Semahat'in gözdesiydi. Çünkü o da mutlu olmayı dolaylı yollardan arayan milyonlarca insan gibi bazı yol kazalarına uğramıştı. Kedilerine de bu yüzden, Kutlu ve Bilgi adlarını vermişti. Kediler bunu bilmese de adları böyleydi.

7)Gerçekten insan kendi anne ve babasından soğuyabiliyormuş demek!Öz anne ve babasından hemde! buz gibi soğuyabiliyor insan! "artık "sadece geleneklerden değil, adı her ne olursa olsun, kimseye zararı olmayan insanlar adına kendinde karar verme hakkı bulan herkesten soğumuştu.Son iki yıldır gözlerinin önünde kendini handiyse "bitkisel hayata mahkum ederek anne ve babasını cezalandırdığı halde, onların bunun farkında bile olmadıklarını gördükçe daha da soğuyordu.Hem onlardan hemde dünyadaki bütün önyargı,katı gelenek ve göreneklerden...artık emindi ki, şimdi kardeş gibi didişen bu iki insan, biyolojik anne ve babası, hayatlarında hiç aşık olmamış,bir insanı bütün inançların üzerinde ve içinde hiç sevmemişlerdi.

BUKET UZUNER


TANRI'NIN SÖZÜNE SAYGI DUYMAK VE ONDAN KORKMAK

 Katedralsiz bir dünyada yaşamak istemem. Onların güzelliğine ve görkemine ihtiyacım var. Dünyanın sıradanlığına karşı ihtiyacım var bunlara. Başımı kaldırıp kiliselerin ışıl ışıl camlarına bakmak istiyorum, uhrevi renklerinden gözlerim kamaşsın istiyorum. Onların pırıltısına ihtiyacım var. Üniformaların kirli tek tip rengine karşı o pırıltıya ihtiyacım var. Kiliselerin keskin serinliği beni sarsın istiyorum. Oradaki zorunlu sükunete ihtiyacım var. Kışla avlusundaki ruhsuz haykırmalara ve partinin pasif üyelerinin keyifli gevezeliklerine karşı ihtiyacım var bu sükunete. Orgların hışırtısını, uhrevi seslerin selini dinlemek istiyorum. Bando müziğinin cırlak gülünçlüğüne karşı org sesine ihtiyacım var. Dua eden insanları seviyorum. Onlara bakmaya ihtiyaç duyuyorum. Yüzeyselliğin ve düşüncesizliğin tehlikeli zehrine karşı ihtiyacım var bu bakışa. İncil’deki güçlü kelimeleri okumak istiyorum. Onlardaki şiirin ulvi gücüne ihtiyaç duyuyorum. Dilin ihmal edilmesine ve sloganların diktatörlüğüne karşı ihtiyacım var bu güce. Bunlar olmadan bir dünya içinde yaşamak istemeyeceğim bir dünya olurdu.

  Ama yaşamak istemediğim bir başka dünya daha var: Bedenin ve bağımsız düşüncenin kötülendiği, başımıza gelebilecek en iyi şeylerin günah diye damgalandığı bir dünya. Diktatörleri, gaddarları ve katilleri sevmemizin istendiği bir dünya, ister onların kanlı çizmeleriyle attıkları adımlar kulakları sağır edercesine sokaklarda yankılansın, ister kedi gibi sessizce, korkak gölgeler halinde sokaklardan gizlice süzülsünler ve parlayan çeliği kurbanlarının kalplerine onları diktatörün elinde hamur haline getirmek içindir, getirsinler ki diktatörlere, gerekirse silahla arkadan saplasınlar. Kilise de vaaz verenlerin, dünyadaki insanlardan bu yaratıkları bağışlamalarını, hatta sevmelerini istemleri, dünyadaki en garip şeylerden biridir. Bunu gerçekten yapabilecek biri çıksa bile: Benzeri olmayan bir gerçek dışılık ve kendini acımasızca inkar sayılırdı bu, bedeli bir sakatlık olurdu. Şu emir, düşmanını sev diyen emir, şu delice, anormal emir, insanların gücünü çökertmek bütün cesaretlerini ve özgüvenlerini kırmak ve karşı koyma gücünü bulamasınlar.

  Tanrı’nın sözüne saygı duyuyorum, çünkü sözlerindeki şiirsel gücü seviyorum. Tanrı’nın sözünden iğreniyorum çünkü onun gaddarlığından nefret ediyorum. Bu sevgi, güç bir sevgidir, çünkü kelimelerin aydınlatma gücüyle, kendini beğenmiş bir tanrının insanları boyunduruk altına almak için güçlü sözler kullanmasını birbirinden ayırmak zorundadır. Nefret de güç bir nefrettir, çünkü dünyanın bu yanında hayatın melodisine dahil olan kelimelerden nasıl nefret edebilir insan? Çocukluğumuzdan beri, saygının ne olduğunu sayelerinde öğrendiğimiz kelimelerden? Görünen hayatın, hayatın tamamı olmayabileceğini sezmeye başladığımızda, bizim için yol gösterici olan kelimelerden? Onlarsız şimdiki kendimiz olamayacağımız kelimelerden?

  Ama şunu unutmayalım: İbrahim Peygamber’den kendi oğlunu hayvan boğazlar gibi öldürmesini isteyen, kelimelerdir. Bunu okuduğumuzda öfkemiz ne olacak? Böyle bir tanrı hakkında ne düşünmeliyiz? Eyüb’ün elinden hiçbir şey gelmemesine ve hiçbir şey anlamamasına rağmen kendisiyle tartıştığını iddia eden bir tanrı hakkında? Onu böyle yaratan kimdi peki? Tanrı’nın birisini nedensizce felakete sürüklemesi, bir ölümlünün bunu yapmasından neden daha az haksızcadır? Eyüb şikayet etmekte haklı değil midir?

  Tanrı kelamındaki şiir öylesine etkileyici ki, her şeyi susturur, her itiraz zavallı bir havlayışa dönüşür. Bu yüzden, taleplerinden ve üzerimize yüklediği kölelikten bıkınca, İncil’i bir kenara koymak yetmez, onu atmak gerekir. İncil’den konuşan Tanrı, hayata yabancıdır, neşesizdir, bir insan hayatının geniş çemberini özgür bırakılırsa insan hayatının çizebileceği daireyi daraltıp bir tek noktaya, itaatin esnek olmayan noktasına indirgemek ister. Kahırdan çökerek, sırtımızda günahlarımızla, boyun eğişin ve günah çıkartmanın onursuzluğuyla kuruyarak, alnımıza çizili paskalya haçıyla yaklaşmalıyız mezarımıza, Tanrı’nın yanında geçirilecek daha iyi bir hayata dair, ama bin kez çürütülmüş umudumuzla. Ancak daha önce elimizden bütün sevinçlerimizi ve bütün özgürlüklerimizi çalmış birinin yanında durmak nasıl daha iyi olabilir?

  Ondan gelen ve ona giden sözlerin yine de çarpıcı bir güzelliği var. Kilisede çömezken nasıl da sevmiştim onları! Mihraptaki mumların ışığında nasıl da sarhoş etmişlerdi beni! Bu sözlerin her şeyin ölçüsü olduğu ne kadar da açıktı, pırıl pırıl ortadaydı. İnsanlar için başka sözlerinde önemli olduğunu nasıl da aklım almıyordu, bence o sözlerin her biri kınanacak bir gönül eğlencesi ve esas olanın kaybı anlamına geliyordu. Bir Gregoryen ilahisi duyduğumda bugün bile olduğum yerde dururum, eski esrikliğim yerini vazgeçilmez biçimde isyana bıraktığı için bir an kederlenirim. Sacrifium intellectus kelimelerini ilk duyduğumda içimde sivri dilli bir alev gibi yükselen bir isyana.

  Merak duymadan, soru sormadan, kuşkulanıp tartışmadan nasıl mutlu oluruz? Düşünmenin keyfine varmadan? Başımızı uçuran bir kılıç darbesine benzeyen o iki kelimenin anlamı, fikirlerimize zıt olsa da, hissettiklerimizi ve yaptıklarımızı yaşamak talebinden daha az değildir, kapsamlı bir şekilde ikiye bölünme talebidir o kelimeler, her mutluluğun çekirdeği olan şeyi, hayatımızın ruhsal bütünlüğünü ve uyumunu feda etme emridirler. Kürek mahkumu zincire vurulmuştur, ama canının istediğini düşünebilir. Oysa Tanrı bizden, köleliğimizi kendi ellerimizle ruhumuzun en derinlerine kadar sokmamızı ve bunu gönüllü olarak, keyif alarak yapmamızı talep ediyor. Bundan daha büyük alay mı olur?

  Her yerde hazır ve nazır olan yüce Tanrı’nın gözü gece gündüz üzerimizdedir, yaptıklarımızı, düşündüklerimizi her saat, her dakika, her saniye kaydeder, bizi asla rahat bırakmaz, bir saniye bile kendi başımıza kalmamıza izin vermez. Gizleri olmayan bir insan nedir? Kendisinin, sadece kendisinin bildiği düşüncelere ve arzulara sahip olmayan biri? İşkenceciler, engizisyon dönemindeki ve günümüzdeki işkenceciler bilirler: Kendi kabuğuna çekilmesini engelle, ışığı hiç söndürme, onu hiç yalnız bırakma, uyumasına ve sükunete izin verme: konuşacaktır. İşkencenin ruhumuzu çalması şu anlama gelir: Soluduğumuz hava kadar ihtiyaç duyduğumuz şeyi, kendimizle yalnız kalmamızı olanaksız kılar. Gemlenemez merakı ve uğursuz tecessüsüyle ruhumuzu, hem de ölümsüz olması gereken ruhumuzu çaldığını düşünmedi mi Yaradanımız, Tanrımız?

  Ciddi olarak ölümsüz olmayı arzulayan var mı? Kim sonsuza kadar yaşamak ister? Şunu bilmek ne kadar sıkıcı ve yavan olurdu; Bugün neler olduğunun hiç önemi yok, bu ay, bu yıl: Daha sonsuz gün, ay ve yıl var. Sayılamayacak kadar çok, kelimenin tam anlamıyla. Böyle olsaydı eğer, başka bir şeyin anlamı kalır mıydı? Artık zamanı hesap etmemizin anlamı kalmazdı, hiçbir şeyi kaçırmazdık, acele etmemizin anlamı olmazdı. Bir şeyi bugün yada yarın yapmamız fark etmezdi, hiç fark etmezdi. Kaçırdığımız milyonlarca şeyin, ebediliğin karşısında hiçbir değeri kalmazdı, bir şeyin arkasından üzülmenin de anlamı olmazdı çünkü onu telafi etmek için zaman hep kalırdı. Günün akışına bile karışamazdık, çünkü bu mutluluk, akan zamanın bilincinde olmaktan beslenir, avare kişi ölümün karşısında bir maceraperesttir, telaşın zorlamasına karşı çıkan bir haçlı askeridir. Her zaman ve her yerde ve her şey için zaman olsaydı: Zaman harcamanın vereceği keyfe yer kalır mıydı?

  Bir duygu ikinci kez hissedilirse, aynı olamaz. Yeniden hissedildiğinin farkına varılmasıyla birlikte renk değiştirir. Sıklıkla gelirlerse ve çok uzun sürerlerse duygularımızdan bıkar, usanırız. O duygunun asla, hiçbir zaman sona ermeyeceğine emin olan ölümsüz ruhta müthiş bir bıkkınlık doğar, zapt edilemeyen bir umarsızlık büyür. Duygular gelişmek ister, bizde onlarla birlikte gelişmek isteriz. Eskiden oldukları biçimi reddettikleri için ve yeniden kendilerinden uzaklaşacakları bir geleceğe doğru aktıkları için şimdi oldukları gibidirler. Bu nehir sonsuzluğa aksaydı: İçimizde binlerce duygu doğardı, baştan sona görebileceğimiz bir zamana alışkın olduğumuz için hayal bile edemeyiz bunları. Ebedi hayattan söz edildiğini duyduğumuzda, bize neyin vaat edildiğini hiç bilmeyiz. Ebediyet içinde, avuntudan yoksun kendimiz olmak nasıl olurdu, kendimiz olmak gerekliliğinden günün birinde kurtulmak? Bunu bilmeyiz, bilmeyecek olmamız bir lütuftur. Çünkü bildiğimiz bir şey vardır: Bu ölümsüzlük cenneti cehennem olurdu.

  Ana güzelliğini ve korkutuculuğunu veren ölümdür. Zaman, yalnızca ölüm sayesinde yaşayan bir zaman olur. Yaradan, her şeyi bilen Tanrı, bunu neden bilmez? Neden bizi dayanılmaz ıssızlık anlamına gelmesi gereken ebediyetle tehdit eder?

  Katedralsiz bir dünyada yaşamak istemiyorum. Onların pencerelerinin pırıltısına, serin sessizliklerine, hükmedici suskunluklarına ihtiyacım var. Orgların borularına ve Tanrı’ya yakaran insanların kutsal dualarına ihtiyacım var. Sözlerin kutsallığına, büyük şiirin ulviliğine ihtiyacım var. Bütün bunlara ihtiyacım var. Ama özgürlüğe ve bütün gaddarlıklara karşı düşmanlığa duyduğum ihtiyaç da bundan az değil. Çünkü biri olmadan ötekinin hiçbir anlamı yok. Ve kimse beni seçmek zorunda bırakmasın.

Okuyucu notu : Okurken sanki kendim yazmışım kadar kendimi kaptırdığım bir mektup.
Pascal Mercier'in Lizbon'a Gece Treni Kitabından alınmış ve paylaşılmıştır...


BİR DÖNÜŞÜM HİKAYESİ DENEMESİ

Kentsel dönüşüm, bilimkurgu veya fantastik filmlerdeki insanın başka türlü yaratıklara dönüşümü, insanın dönüşümü… Kafasından geçen düşüncelere burada ara verdi istemsizce… İnsanın dönüşümü de neydi, insanın değişimi doğru olan olmalıydı…

  Kafasının içinde dönüşüm değişim kelimeleri savaşıyordu… İnsan değişebilir hatalarından ders alabilir aynı hataları tekrarlamayabilir ama yenilerini yapabilir, acı çektirebilir veya acılar çekebilir acı en büyük değişim sebebi olabilir mi acaba insanlara sorsak… Acı, insanı değiştirip daha sert acımasız düşüncesiz bencil yapıp insanlıktan çıkartıp gerçekçi olmaktan çok uzak olup hayalperestçe de gözükse bilimkurgu filmlerindeki gibi canavarlığa ulaştırabilir mi? İnsan o zaman değişimden çok dönüşüm mü yaşar?

  Of beynim aldın yine kontrolü eline sınır tanımıyorsun… Yavaşla bari biraz düşündüklerinin hızına yetişebileyim… Benim bir parçamsın en önemli organımsın hatta tamam ama beni de düşün düşünme hızından yoruldum… Uyuyup seni susturmayı denesem susmazsın uyurken bile çalışırsın karınca misali… Değişim ve dönüşüm kelimesine de nerden takıldıysan gün içinde dilime dolanan bilinçsizce söyleyip durduğum melodiler sözler gibi sardın beynimi dilimi bütün benliğimi…

  Yeni kelimelere dönmeli… İlacın senin susturucun bende sevgili beynim… İçi yeni kelimelerle dolu kitaplarda… Sen yine yeni kelimelerin içinden bir kelimeye kavrama takılırsın ama olsun eskiye yapışıp kalmamalı bazen yeniyi kovalamalı…

  Önümde kahve ve bir duvar boyu kütüphane… Seçelim bakalım beyin yeni kelimeler depomuzu… Hangisi olsun? Yıka Beynini, Aşkın Anatomisi, Böyle Buyurdu Zerdüşt, Duygusal Zeka, İklimler, Zamansız Mekanlar, Kovadis, Sözde Ölüm, Özgürlük Yanılsaması… Seçelim artık birini… Biliyorum inat ettin değişim ve dönüşüm kavramlarıyla tamamen kapışmadan sindirmeden yenilerine yer açmamakta direniştesin ama kaçışın yok…

  Seçim tamam… Zamansız Mekanlar…  Çağrışımı güzel dimi sevgili beynim? Sevdin mi? Zamansız; nerden nasıl geldiği belli olmayan, plansızlık, özgürlük, yenilik gibi hisler hissettiriyor sanki değil mi? Bakalım okudukça daha da sevecek miyiz?
Mutlusun beynim besleniyorsun fark edebiliyorum… Bugün formundasın da bir oturuşta bitirecek kadar formundasın hem de… Ne oldu duruldun bir anda sevgili beynim? Yine benden atak davrandın değil mi? Buldun yine kapılacak bir cümle… Kapılmayacak gibi de değil ya “kağıttan dünyaların keşfi” fazlasıyla haklısın sevgili beyin güzel yazmış yazan…

  Ama yeni bir kavram yakalamanın heyecanını sezemiyorum sende sanki yanılıyor muyum yoksa? Bu kez direnişi bırakıp sana teslim oluyorum götür beni gittiğin yere sevgili kumanda merkezim benim… Issız olsun, çok derinlerde olsun, kaybolalım hiç önemli değil seninleyim…

  Keşke baştan teslim olsaymışım sana ah keşke… Ne güzel bir yermiş burası… Yine “ dönüşüm ve “ değişim” kavramlarını görüyorum ama bu kez hem gönüllü olarak sana teslim oluşumdan hem de bu kadar güzel gösterirken itiraz edemiyorum direnemiyorum sana…

  Bir projeksiyon cihazı gibi keşke bana gösterdiklerini aynen yansıtabilsem de herkese gösterebilsem… Bir orman görüyorum devasa ağaçlarıyla yemyeşil, içinde her türden sağlıklı türleri tükenme tehdidi altında olmayan hayvanlarla dolu bir orman… Yürüyorum, hayvanların çıkardıkları sesler, yaprakların hışırtısı, hafif bir rüzgar uğultusu hepsi öylesine uyumlu ki… Birden irkiliyorum ormanın çok derinlerinden geldiği belli olan ama sanki hemen yanı başımdaymış gibi duyulan bir ağacın devrilme sesi… O devrilen ağacı bulmak için, belki de bulup devrilmesine engel olmak için koşuyorum… Yüzüm asık hatta belki ağlamaklı hatta ağlıyor bile olabilirim koşarken rüzgar göz yaşlarımı kuruttuğundan hissetmiyor olabilirim ağladığımı… Yanından koşarak geçtiğim ağaçtan pat diye bir şey düşüyor, demin duyduğum ses kadar büyük bir gürültü çıkmasa da bu düşüş de az ses çıkarmıyor… Eğiliyorum ağacın altına ağacın kökleri gibi koyu kahverengi, ağacın gövdesi gibi sert kapaklı bir kitap. Ağaçtan mı düştü bu gerçekten? Ağaçtan elma armut veya yaprak falan düşmesi gerekmez mi? Koşmaktan yorulduğumu fark ediyorum elimde ağaçtan düşen kitapla sırtımı ağaca dayayıp ağacın gölgesinde hem dinlenip hem de elimdeki kitabın ilk sayfasını açıyorum… İlk sayfasında tek kelime yazıyor bütün sayfayı kaplayacak büyüklükte ve göz alıcı siyahlıkta; “Dönüşüm”. Diğer sayfalara göz attığımda da hep aynı kelimeyi görüyorum.

  Bir kez daha başladığım yerdeyim hissine kapılıyorum. Yine “dönüşüm”. Ama bu kez biraz daha farklı sırtımı dayadığım ağacın varlığından mı, ondan düşen kitaptan mı bilemiyorum her şey daha açık net berrak görünüyor gözüme…Bir anda anlıyorum dönüşüm…

  Evet dönüşüm; Ağaçtan kağıda ve kitaba dönüşüm, kitaptan insana dönüşüm ve yine insandan kitaba dönüşüm ve son olarak insanın kağıtla ağaca doğaya dönüşümü… Her ne kadar insan Oğuz Atay’ın dediği gibi;ağaçları kesip kağıt yapan, sonra o kağıda "ağaçları koruyun" yazan varlık oluşu durumu karamsarlaştırsa da artık sevgili beyni yolculuğunu tamamlamış, dönüşüm ile anlatmak istediğini anlatmıştı…

  Evet sevgili beyin, bu yolculuk için teşekkür ederim ama artık dönelim… Anlatmak istediğini anlatabilmenin yorgunluğu ve durgunluğunu sen yaşarken kontrolü ele alıyorum şimdi senin bana teslim olma zamanın… Bir daha ki yolculuğumuza kadar…
GREENSEA-OKYANUS GÖK