ÖLÜM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ÖLÜM etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Temmuz 2015 Çarşamba

BİR DOĞUM / BİR ÖLÜM HİKAYESİ

Bugün dünyaya ilk çığlığımı atarak geldiğimi bende varım artık diye ilan ettiğim gün. Dünyaya geleli 27 yıl oldu dile kolay 27 yıl. Bu rakamın 2 3 katını söyleyeceğim günler de gelecek ama şimdilik 27 rakamıyla devam edeceğim.

Birçok “iyi ki doğdun” gibi cümlelerle dünyaya gelişimin kutlanışıyla günüm geçiyor. Kimler kutlamış ne şekilde kutlamış diye bakıyorum okuyorum herkese cevabımı ise günün sonuna saklıyorum. Klasik bir “iyi ki doğdun” cümlesiyle veya başka daha farklı cümlelerle kutlanması yazan biri olarak ilgimi çekiyor nedense… Sözcüklerin sanıldığından çok şey anlattığından belki de…

Sözcüklerden başka bir şey daha dikkatimi çekiyor. Kutlamalara cevaplarımı gün sonuna saklayacağımdan sözcüklerden başka dikkatimi çeken yine bir sözcük olduğu kadar kavram da olan “doğum” üstüne odaklanıyor ilgim.

Doğum; yeni bir canın dünyaya gelişi ise ve kutlanıyorsa mutlu iyi bir kavram ve olay gibi ya ölüm, o yeni canın eskiyip yaşlanıp hastalanıp kaza falan geçirerek yok olması değil mi? Onu neden kutlayamıyoruz onu neden kötü olanmış gibi görüyoruz? Bununla ilgili bir şeyler yazmayı deneyeceğim.

Hep doğum olduğunu ölümün olmadığını düşünelim. Hastalıklar kazalar var olmaya devam etsin ama hiç kimse ölmesin. Mutlu olur muyduk? Bir hafta bir ay bir yıl belki daha uzun süre mutlu olurduk çok fantastik olmaz denen bir şeyin olduğu bir durum olurdu nasıl mutlu olunmasın…

Ya bir süre sonra sürekli artan bir nüfus artan iktisadi ihtiyaçlar yaşlanan ve hiç ölmeyen bakıma muhtaç insanlar ile yüzleşince hala mutlu olur muyduk ölümün yok oluşundan hala doğumu kutladığımız gibi ölümün olmayışını da kutlamaya devam edebilir miydik? Büyük konuşmayalım kutlayanlar olacaktır ama çoğunluk sanıldığı kadar ölüm, acı veren ani gelen olmasa keşke dediği bir şey olmaktan çıkacaktır.

Ölümün doğumun zıttı gibi ve ani acı veren bir etkisi olduğu ve hep olacağı şüphesizdir ama ölümün de doğum gibi kutlanması gereken bir şey olduğunu fark etmek gereklidir belki de… Eminim ki ölüm de doğumun zıttı insanların korkuyla beklediği mecburi son olmaktan bu etiketten yorulmuştur doğumla eşdeğer iyi bir yanı olduğunun anlaşılmasını istiyor olabilir… Ölümün olmadığı bir dünyada doğumların bile kutlanamayacak hale gelebileceğini anlamak ölümü mecburi son etiketinden kurtarıp kutlanabilecek bir olay haline getirmeye ne dersiniz? Doğum ile ölümü iki iyi dost yapmaya ne dersiniz? Aralarındaki düşmanlığa son vermeye ve böylece ölümlerde ağlamak yerine tepki olarak kutlamaya ne dersiniz?

Ben süper olur derdim zor olur ama süper olur derdim. Bunu başaran insanlar insanlıklarını aşarlar insanüstü olurlar derdim. Siz ne derdiniz? Denemeye değer mi? Yada düşünmeye başlangıç olarak…

YAŞAM GÜZELDİR HİÇ BİTMESİN İSTENİR İÇTEN İÇE AMA UNUTMAYIN HOMEROS'UN DEDİĞİ GİBİ ÖLÇÜSÜ KAÇTI MI EN GÜZEL ŞEYLER BİLE BIKTIRIR İNSANI...
GREENSEA-OKYANUS GÖK

ELİMİZDEN KAYIP GİDENLERE DAİR

Hayat, farkında olmadan akıp giden durdurulamayan süreç… Yaşam, yaşamak eylemini biz insanlar o kadar sıradanlaştırdık ki… Sabahları uyanmak, işe veya okula gidip gelmek ve günlük işlere koşuşturmakla geçen ve her geçen gün gittikçe sıradanlaştırdığımız ve her anının bir mucize olduğunu unuttuğumuz hayatları yaşarmış gibi yaparak bizlere verilen mucizeye yeterince sahip çıkabiliyor muyuz?Değerini bilip, sahip olduğumuz mucizenin farkına ancak onu kaybettiğimizi sandığımızda ya da gerçekten kaybettiğimizde varabiliyoruz. Çok sevdiğimiz bir dostumuzla kavga ettiğimizde kaybetme korkusunu yaşıyor o dostun değerini hatırlıyor, kaybetmemek için çabalarken buluyoruz kendimizi… Ya da hastalandığımızda, sadece nefes almanın öneminin ne kadar büyük olduğunu, gayet sıradan saydığımız nefesin bizi yaşattığı gerçeğini bilinçli olarak fark ettiğimizde nefes alıp vermenin her şeyden önemli gerçek bir mucize olduğunu da anlamış oluyoruz. Bir kavga, bir hastalık, yeri doldurulabilecek dönüşü olan kayıplar bizim için küçük uyarıcılar sadece. Bizlere sahip olduğumuz yaşamın sıradan olmadığını fısıldıyorlar kulağımıza ufak uyarıcılık ve uyandırıcılıklarıyla.İstesek de geri döndüremediğimiz sonsuza kadar vedalaşmak zorunda kaldığımız kayıplarımızda ise fısıltıdan çok daha güçlü, kulakları sağır eden çığlıklar gizlenir ki; işte o herkesin duyamadığı sadece ölüm denen zorunlu vedalaşmayı yaşayanların içlerinde duyabileceği çığlıkların yankısı yıllar geçse de bizlere kendini unutturmaz unutmak istesek de… Kendini unutturmayacak güce sahip olan en büyük kayıp sayılan ölüm, bizlere bir an dahi olsa bütün sahip olduklarımızın birer mucize olduğunu da unutturmaz. Bu yüzden temelli gidenin (ölenin) bizlere bıraktığı hayatla ilgili önemli dersi anlamamız, sindirmemiz, yaşamımızın en temel dersi haline getirmemiz uzun zaman gerektirir.Bütün kayıpların içinde bize en çok acıyı verdiği gibi en önemli dersi veren kayıp “ölümdür”. Acısını içimize sığdırmayı başardıktan sonra her kayıp gibi ölümünde, acının ve kayıpların büyük küçük demeden bizleri güçlendirmesine izin vermek gerekir. En büyük kaybın bizi de öldürmesine izin vermemek, ona karşı güçlenebilmek, ölümün bizlere verdiği dersin yanı sıra en büyük kazançlarımızdan biri olacaktır.Ölenler için belki de ölüm, çekilen acıların son bulmasıdır. Ölümün son iyiliğini yapması ve ölümden sonra bir daha ölümün olmamasıdır. Geride kalanlar içinse kabullenilmesi zor sancılı bir süreç ve kaybettiklerimizin sessizce gidişleri ile bizlere bıraktıkları hazine değerindeki unutulmaz anıların yanında her an farkında olacağımız bir hayattır. Kaybettiklerimizin bizlere bıraktıklarına baktığımızda ölümün de hayat gibi bizler için olduğunu anlamamız kaçınılmazdır. Ama belki de ölümden de zor olan, dönüşlü, dönüşsüz kayıpları yaşamadan, sevdiklerimizi kaybetmeden sahip olduğumuz hazinelerin farkında olmaktır…


(Çok kişisel bir yazı değil ama başta askerlik arkadaşım olmak üzere bütün ellerimizden kayop gidenlere...)
GREENSEA-OKYANUS GÖK