AYDINLAR etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
AYDINLAR etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Ocak 2016 Pazartesi

ÖLÜ AYDINLAR ÜLKESİNİN AYDINLARI



  


 İnsan olmak sadece unutmamakla yetiniyor artık bu yeni Türkiye’de. “Unutmadık!” yazıyorsun, 3-5 afili şey yazıyorsun sosyal medya hesaplarına. Diğer gün aynı şeylere devam ediyorsun, nasıl olsa yarın unutmamış olman gereken başka birisi vardır. Davayı ve haberi takip etmene gerek yok. Nasıl unuttuysak öyle unutuyorsun. Gezi’yi, Soma’yı, Ermenek’i , Suruç’u , Ankara’yı, Roboski’ yi unuttuğumuz gibi. Kocaman harflerle yazarız bir de UNUTMADIK diye, utanmadan, arlanmadan.  Unutuyoruz. Eğer bugün Metin Göktepe, Uğur Mumcu, Hrant Dink, Musa Anter gibi gazeteciler, onuruyla yaşayanlar olsaydık şimdi ne Can Dündar’ı ne de Erdem Gül’ü hapiste görürdük. 
“Unutmadık!” yazamayacağım buraya çünkü bas baya unuttuğumuzu düşünüyorum birçok şeyi. Neleri unuttuğumuza gelince insan olmak başta olmak üzere onurlu olmayı, gazeteciliği, en önemlisi de onurlu gazetecilik yapmayı ve yapanlara yardım etmeyi diyebilirim. Çoktan unuttuk.
Unuttuk Metin Göktepe’yi, Uğur Mumcu’yu, Hrant Dink’i, Musa Anter’i…
Şimdilerde sadece anmaya çabalıyormuşuz gibi hissediyorum. Geçen bu süreçte neler yaptığımızı sorguluyorum. Olan bunca şeyin davasına yaşım bile yetmiyorken sadece bunu yapabiliyorum. Kendimi tam anlamıyla ne Fadime Göktepe’nin ne Rakel Dink’in ne de Güldal Mumcu’nun yerine koyabiliyorum.
Ama biz yine de Uğur Mumcu’nun dediği gibi unutmayalım. Unutmayalım onurlu yaşama çabasında olan her insanımızı, öldürülen gazetecileri, hayatını hep tehditlerle geçiren koca yürekli insanları, onların savundukları düşünceleri... Her gün onların yaşama isteğini biz taşıyormuşçasına en baştan, en iyisinden taşıyalım umut dolu yarınlarımızı.
“Atatürkçülüğü ve milliyetçiliği yadsıyarak solculuk yapma gafletine düşen bir sol, Türkiye’de hiçbir zaman başarılı olamadı, olamaz da…
Türk milliyetçiliği Türk halkının alın terini yabancı çıkarlara karşı korumak demektir…“
"Kimi ölüler bize ne kadar yakın
Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü..."
Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olunmaz.
“Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi!”
ÖLDÜRÜLDÜK EY HALKIM UNUTMA BİZİ!




2 Ekim 2015 Cuma

AYDIN VE DEVRİMCİ LEVENT KIRCA’NIN KANSERLE İMTİHANI & ÖLÜMLE YÜZLEŞMESİ

HÜKÜMETLERE KAFA TUTMUŞ ADAMIM ÖLÜME DE EĞİLMEM!
Ayşe Arman Röportajı
A.A-Öncelikle çok geçmiş olsun. Siz bir sürü şey yaşadınız. Bunu da atlatırsınız ve sağlığınıza kavuşursunuz.
L.K-Teşekkür ederim güzel dileklerin için. Ama çok da iyi değilim. Ölecekmişim gibi hissediyorum. Karaciğer kanseri olduğum için böyle hissediyor olabilirim, kim bilir belki de iyileşebilirim… Ama zaten insanın kendini düşünme zamanı mı şimdi, baksana ortalık yangın yeri.
A.A- Onlar da önemli, sizin başınıza gelenler de. Neden ben diyor musunuz?
L.K-Hayır. Hiç. Oysa etrafımda “Allahım niye böyle oldu? Neden beni buldu? İnşallah ölmeyeceğim herkes bana dua etsin” diyenleri görüyorum. Onların hastalıkla yüzleşmesi böyle saygı duyuyorum. Ama ben hastalığıma böyle yaklaşmıyorum. Belki de “devrimci bir kültürle” büyüdüğüm için “öleceksek öleceğiz” diyorum. Ölüm de güzel bir şey. Doğumu yaşıyoruz ölümü de hakkıyla yaşamak lazım. Böyle düşünüyorum.
A.A-Ağır oldu bu söyledikleriniz! Biz genelde bunları konuşmayız.
L.K-İyi de sadece ben değil, hepimiz ölümü yaşayacağız. Ölüm de bir güzellik. Bir müziğin sonu, bir oyunun sonu, bir eserin sonu gibi insanın sonu… Finali güzel yaşamak lazım. Ağlayıp,sızlayıp dövünüp onu rezil etmemek lazım. Bir de, 65 yaşına gelmişim. Okumuş yazmış, çizmiş üretmişim.Şan-ı şöhreti görmüşüm, bunu taşıyabilmişim, çoluğum çocuğum olmuş, hayatıma birbirinden değerli insanlar girmiş, bu insanlar beni sevmiş mutlu olmuşum. E 65’te ölmezsem 75 ‘imde öleceğim.
A.A-İnsan tırsmıyor mu?
L.K-. İnsan tırsmıyor. İlk kanserimde afallamıştım. Bu kez tuhaf bir şekilde kabullendim. İnsan olgunlaşıyor, dik durmayı öğreniyor. Gerekirse de ölürüm. Hayatta dik durmayı başarmış, hükümetlere kafa tutmuş devrimci bir adam olarak, yine dik duracağım.  Ben ölüme de eğilmem. Bu gibi durumlarda 18’liklerin şehit olduğunu görüp “neden ben” demek bence bencillik… Seneler evvel bir arkadaşım çok ağır kanserdi. Hastaneye ziyaretine gittim. Hiç unutamam pencereyi açtı ve gökyüzüne bağırdı “Neden ben?” diye. Sesimi çıkarmamıştım ama yadırgamıştım. Neden ben demek bencillik gibi geliyor bana. Neden o ölüyor da başkaları ölmüyor? 18 yaşında çocuk şehit düşüyor, var mı bunun açıklaması. Kemoterapiye gittiğimde küçücük çocuklar görüyorum. Onlar acı çekerken benim şikayet etmem, ölmek istemiyorum gitmeyeceğim, kazık çakacağım diye tutturmam ayıp değil mi? Bu vatanın evladına şehit olarak gelen ölüm, bana kanser olarak gelmiş çok mu?
L.K-Hep aynı klişeler… Seni çok iyi gördük, sen bizi gömersin gibi aynı klişe sözleri tekrarlıyorlar… Onların da işi zor! Ne diyecekler… Ama sonra komik oluyor. Çünkü ard arda gelen üç kişi aynı klişe cümleyi kuruyor

TAMAMINI MERAK EDİP OKUMAK İSTEYENLERE :